Filika.Net

Klasik koşullama, 20. yüzyılın başında Rus fizyolog İvan P. Pavlov tarafından yapılan deneysel öğrenme çalışmaları ile gündeme gelmiştir. Öğrenmenin karmaşık doğasına ışık tutan bu deneysel çalışmalar; tıp, fizyoloji ve psikolojiye önemli katkılar sağlamıştır. Başlangıçta sindirim fizyolojisi üzerinde çalışan Pavlov, bu konudaki başarıları nedeniyle 1904 yılında Nobel ödülünü alınca, güdülenerek araştırmalarını öğrenme psikolojisi üzerinde yoğunlaştırmıştır. Önceleri fizyolojik salgıların, yiyeceğin sindirilmesine etkilerini inceleyen Pavlov, irade dışı bazı gelişmelerin katkısıyla, öğrenme konusuna ilgi duymuştur. Başka bir anlatımla Pavlov, deneysel araştırmalar sırasında birçok bilim adamının rastlantısal olarak yaşadığı ilginç durumlarla karşılaşmıştır. Denek olarak kullandığı köpeklerde salya salgılaması olayı, yiyecek ağza konmadan önce başlamaktadır

Klasik koşullama kuramı, öğrenmenin doğasını aydınlatmak açısından son derecede önemli katkılar sağlamıştır. Bu katkılar genelleme, ayırt etme, edinme ve sönme boyutlarında kavramlaştırılabilir. Genelleme, belli bir uyarana karşı, koşullu bir davranım kazanıldığında, bu uyarana benzer uyaranlar da aynı davranımın genellemesidir. Örneğin köpeğin önce ışığa, sonra zil ve çan seslerine salya salgılaması, bir uyaran genellemesidir. Buna göre yeni uyaranlar, başlangıçtaki uyaranlara ne kadar benzerse, koşullu davranıma yol açma olasılıkları o denli yüksek olur. Genelleme ilkesine göre, davranışlarımız zihinsel olarak eşlenen benzer uyaranlara karşı geliştirilen tepkilerdir.